"Εκεί που τελειώνομε εμείς…"

Δημοσιεύτηκε στις 26/07/2017    

 

“Εκεί που τελειώνουμε εμείς αρχίζει η θάλασσα.”

Κική Δημουλά, "Η περιφραστική πέτρα"

Το ανθρώπινο σώμα περιέχει μεγάλες ποσότητες νερού, σε ορισμένες περιπτώσεις και πάνω από 60 - 70% του σωματικού βάρους. Για παράδειγμα ένας υγιής ενήλικας που ζυγίζει 80 κιλά, έχει πάνω από 50 κιλά νερό το οποίο κατανέμεται στα διάφορα μέλη και ζωτικούς, βιολογικούς, χώρους του οργανισμού. Στο εσωτερικό των κυττάρων, το νερό αποτελεί το 40 - 45% του βάρους τους. Το 15% του νερού του σώματος βρίσκεται στα μεσοδιάστημα ανάμεσα στα κύτταρα, τα όργανα και στους ιστούς. Το νερό αυτό καλείται εξωκυττάριο.**

Αναλογιζόμενος την ανωτέρω «συνθήκη», α-λήθεια, για ακόμα μια φορά στάθηκα ενεός έναντι της Τέχνης και της εκφραστικής «κατάθεσης» των λειτουργών της. Μα, θα αντιλέξει κάποιος: «Αυτά είναι γνωστά μέσω της Επιστήμης! Ποια η αναγκαιότητα ορισμού τους, μέσα από ένα ποίημα, επί παραδείγματι;» και τότε θα απαντούσα: « Η Επιστήμη είναι πρώτιστα Τέχνη και μετά «τεχνική»! Κανείς δεν ήταν ή δεν μπορεί να είναι "μεγάλος" επιστήμονας όντας μη «περιβρεχόμενος» και άμοιρος των όσων πολυεπίπεδα  προσφέρει η Τέχνη. Η Τέχνη που είναι ενιαία και εν ταυτώ διακριτή σε επιμέρους εκφράσεις (Λογοτεχνία, ποίηση, Μουσική, Γλυπτική, Ζωγραφική, Αρχιτεκτονική κ.α.), δεν είναι τυχαίο ότι σήμερα εμπεριέχονται στις "Καλές Τέχνες", η Πλαστική Χειρουργική, το Graffiti, η Αργυροχρυσοχοΐα  κ.α..

Και να αναλογιστεί κανείς, πως για αυτές τις σκέψεις, αυτό το γραπτό, αφορμή στάθηκε "Η περιφραστική πέτρα" της Κικής Δημουλά, αυτό το υπέροχο ποίημα.

Κλείνοντας…, ας μου επιτραπεί η παράφραση :

“Εκεί που αρχίζουμε και τελειώνουμε εμείς αρχίζει η Συμπαντική θάλασσα της Τέχνης.”*

Νικος Ανδρείος

 

*Στίχος από το ποίημα της Κικής Δημουλά, "Η περιφραστική πέτρα" ( οι λέξεις με πλάγια γραφή που έχουν υπογραμμιστεί, αποτελούν προσθήκη-παράφραση)

** Πηγή εισαγωγικού κειμένου με πλάγια γραφή: http://bit.ly/2uXfjRC

Πηγή φωτογραφίας: http://bit.ly/2vINPwF