Με βερεσέ κερί… την έβγαλα!
Με βερεσέ κερί… την έβγαλα!
Διήγημα, του Νίκου Ανδρείου
“Παραλία Πισίνα” δεν μου είχε τύχει ξανά, σε σχετική μου αναζήτηση στο διαδίκτυο για… μαγευτικές παραλίες με τιρκουάζ θάλασσα! Τώρα… πως έπεσα πάνω της, στην πορεία θα ανακάλυπτα ότι είχε να κάνει με θαύμα. Ένα θαύμα που δεν «κραυγάζει» για την αλήθεια του, που δεν μυροβλίζει, δεν καίγονται λιβάνια για πάρτη του, δεν ποδοπατιούνται (αν)ευλαβείς πιστοί, που... δεν «χοροστατεί» στα… παγκάρια του το σύνηθες παπαδαριό!
«Μάλιστα! Παραλία πισίνα λοιπόν...» μονολόγησα, ψάχνοντας να βρω που στην ευχή είναι, έμεινα με το στόμα ανοιχτό… «Τίιιιι; 434 χιλιόμετρα οδικώς από το κέντρο της Αθήνας μέχρι τα Σύβοτα Θεσπρωτίας και μετά πλεούμενο για να φτάσω στο νησί Μούρτος που είναι η “πισίνα”;...», δεν έπρεπε να πτοηθώ(!), το ήξερα... έπρεπε να πάω. Άσε που ήταν και μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να αποδείξω σε φίλους και «εχθρούς» ότι δεν είμαι μόνο «πισινάκιας» -η αλήθεια μου αρέσουν πολύ οι πισίνες- αλλά κατά βάση μόνο τη θάλασσα λατρεύω!!!
Την επόμενη μέρα δέναμε αργά το μεσημέρι με ένα 10μετρο ιστιοπλοϊκάκι ενός φίλου στο λιμανάκι-μαρίνα των Συβότων.«Ρε τρελέ και τι θα κάνουμε τώρα; Μη μου πεις να πάμε Μούουουρτο μετά από τόσο αντιμάμαλο που φάγαμε, εξάλλου μόλις δέσαμε...» μου λέει ο Μάκης, «Όχι Κάπτεν! Μη μου στενοχωριέσαι πάμε για ματζάρε και «χαρτογράφηση» της περιοχής» απαντώ για να λάβω για απάντηση μόνο ένα «Ωχ...».
Τα Σύβοτα είναι πανέμορφα με τον πολύχρωμο παράκτιο οικισμό τους και τις διαστρωματώσεις του να κλέβουν τις εντυπώσεις. Δεν είναι τυχαία άλλωστε η τουριστική τους καταξίωση από εγχώριους και εξωχώριους επισκέπτες κάθε καλοκαίρι. Το φαγητό είναι εξαιρετικό, η αύρα του τόπου υπέροχη και οι άνθρωποι είναι καταδεκτικοί και φιλόξενοι… Εγώ όμως δεν είχα πάει για όλα αυτά, χωρίς να τα απαξιώνω βέβαια που υπήρχαν, τίποτα δεν είναι δεδομένο -τίποτα όμως!-.
Πέρασαν οι 3 πρώτες ημέρες και η χαρά που αισθανόμουν για όσα πανέμορφα έβλεπα, ζούσα και γευόμουν ήταν θολή, σαν να υπήρχε μπροστά μου ένα λεπτό σχεδόν ανεπαίσθητο τζαμάκι που είχε μόνιμα υγρασία. Ούτε καν η «πισίνα» δεν αντέταξε αυτό το «βάρος», που ομολογουμένως ήταν από τις ομορφότερες παραλίες που έχω δει… συμπεριλαμβανομένων και αυτών… της Καραϊβικής ή του Phuket κ.α..
«Τι έχεις βρε Νικήτα; σε αισθάνομαι κάπως βαρύ και ας περνάμε ωραία και ας γελάς...» μου αποτείνει ο Μάκης. Και ήταν από τις λίγες φορές στη ζωή μου που δεν είχα μία, έστω, στοιχειώδη απάντηση για κάτι που με αφορούσε, μπορούσα να πω τα πάντα και τίποτα. Δεν απάντησα· με ένα σάλτο βρέθηκα έξω από το σκάφος και άρχισα να περπατώ. Ο Μάκης κατάλαβε… ήξερε ότι ήταν ώρα να μην πει τίποτα… φίλος γαρ και μάλιστα αδελφικός -από το δημοτικό αχώριστοι-!
Καθώς είχα πλησιάσει τον Ναό της Αναλήψεως του Σωτήρος στην άκρη δεξιά από τον περίβολο του Ναού βρέθηκα μπροστά στο πέτρινο καφενεδάκι που είχα προσπεράσει πολλές φορές στις βόλτες μας με τον Μάκη αλλά ποτέ δεν είχαμε κάτσει. Ξαφνικά! Όλα απέκτησαν νόημα στη θέα μίας ηλικιωμένης μαυροφορεμένης γυναίκας -υπερέβαινε τα 90 έτη- με ένα κόκκινο φουλάρι στο λαιμό της σαν αυτό που φορούσε ο Νικόλας μας -από τις πιο μεστές ψυχές και καλούς ανθρώπους που έχω συναναστραφεί στη ζωή μου, «Μα γιατί το τραγούδι να ‛ναι λυπητερό...» https://shorturl.at/zeKwG-. Κοντοστάθηκα σαν κάτι να περίμενα… σαν το τζαμάκι μπρος μου να έσπασε και ‛γώ πλέον έβλεπα καθαρά· θυμήθηκα πως την κυρία στο καφενείο την είχα παρατηρήσει από την πρώτη ημέρα, όλως περιέργως όμως, ήταν σαν να την έβλεπα για πρώτη φορά! «Έλα γιόκα μου σε περίμενα… τι στέκεσαι; έλα κοντά», ψάχτηκα να δω αν μιλάει σε εμένα, «Τι κοιτάς αυτού; έλα μου...», μου λέει ξανά. Η έκπληξή μου ήταν απερίγραπτη, δεν ήξερα τι να υποθέσω… από την άλλη αυτή η γυναίκα είχε μία γλυκύτητα, αποφασιστικότητα και δύναμη που θα μπορούσε να σηκώσει και βουνά! Πήγα κοντά της και έκατσα αντικριστά στο ίδιο τραπεζάκι με εκείνη. Χωρίς να με ρωτήσει παράγγειλε έναν καφέ ελληνικό σερμπέτι και ένα υποβρύχιο (βανίλια). «Καλησπέρα, που το ξέρατε ότι πίνω τον καφέ μου γλυκό και κυρίως ότι τρελαίνομαι για υποβρύχιο;», της είπα. «Δεν το ήξερα γιε μου, εσύ μου το είπες με αυτά τα γαλανά μάτια που μου θυμίζουν κάρβουνο τόσες μέρες που σε παρακολουθώ», «Γιατί το λέτε αυτ...», «Άκουσε μωρουδέλι μου και μη μιλάς, πίνε το καφεδάκι σου, κάπνιζε την πίπα σου και αφού φας στο τέλος και τον “Παπανικολή” αν θέλεις μιλάς...». Πριν αποσώσει τα λόγια της ο καφές και η βανίλια ήταν στο τραπεζάκι, τι διάβολο... λες να μου έχουν στήσει καμία φάρσα σκέφτηκα. «Στη ζωή μου αγόρι μου έχω περάσει μεγάλες δυστυχίες που δεν καταδέχομαι να σου εξιστορήσω, όχι για εμένα ή για εσένα να πούμε, αλλά για αυτές… Άμα τις συζητάς τις πουτάνες είναι σαν να τις προσκαλείς να σου γαμήσουν ξανά τη ζωή», αυτό το τελευταίο μου έπεσε βαρύ, κόντεψα να πνιγώ...«Ξέρεις πως πορεύτηκα όλα αυτά τα χρόνια; και είναι πολλάαα... Δεν σε ρωτάω μην πας να απαντήσεις», «Θεέ μου αυτή η γραία φούρκα θα με πνίξει στην ξηρά που έμπλεξα», σκέφτηκα.
«Με βερεσέ κερί… πορεύτηκα, την έβγαλα! Πήγαινα στην εκκλησιά για να γλυτώσω η καψερή από τα βάσανα που με κατάτρεχαν και επειδή δεν είχα ούτε να φάω, άναβα ένα κεράκι βερεσέ και έλεγα του Δικού μου, Του Μεγάλου, γράψτο εσύ και όταν έχω στο ξεπληρώνω. Και γράφτηκαν δοξασμένο το Όνομά του εκατοντάδες κεριά, μην πω χιλιάδες… Μέχρι μία μέρα πού παίρνοντας ένα ακόμα κερί και πηγαίνοντας να το ανάψω κατάλαβα ότι δεν έχει κανένα νόημα αυτό που κάνω αν δεν γίνω εγώ το κερί που θα ανάβει βερεσέ για τους άλλους και έτσι, ίσως, ξεχρέωνα και τα δικά μου βερεσέ κεριά!», είχα μείνει εκστατικός και την κοιτούσα. «Με λίγα λόγια Νικήτα μην περιμένεις από κανέναν να σε ανάψει γιατί είσαι ήδη αναμμένος από τον Θεό αφού ζεις, άμα σβήσει η φλόγα σου αναλαμβάνει το Αφεντικό… την ευκή μου να ‛χεις!». Δεν μίλησα… Αφού τελείωσα και τον “Παπανικολή”, πήγα κοντά της τη φίλησα σαν να τανε η Μάνα μου και κείνη μου φόρεσε το κόκκινο φουλάρι της και έφυγα… Το Θαύμα είχε γίνει… με βερεσέ κερί!!!
Η Παρούσα δημοσίευση προστατεύεται από την κείμενη Ελληνική και Ευρωπαϊκή Νομοθεσία περί Πνευματικών Δικαιωμάτων! Απαγορεύεται η έντυπη αναδημοσίευσή της, συνολικά ή επί μέρους, χωρίς έγγραφη άδεια του Συντάκτη της. Οποιαδήποτε ηλεκτρονική αναδημοσίευση οφείλει να αναφέρει ρητά το Site-Blog: www.nikosandreios.com και τον εκάστοτε Συντάκτη της δημοσίευσης.
