«Γράφημα…Χρόνου»

Δημοσιεύτηκε στις 18/03/2018    

«Γράφημα…Χρόνου»

Το Χρονογράφημα της Κυριακής (18/3/2018), του Νίκου Ανδρείου

Ο Λερός όχλος των…, «επαϊόντων» και η... Αμβροσία

Από τότε που έχω επίγνωση της ύπαρξής μου σε τούτο τον Κόσμο, τους θυμάμαι παντού…: Οι φωνές τους όσο διαφορετικές τόσο και ίδιες, οι εκφράσεις του προσώπου τους γεμάτες «αποσταγματική κατάφαση γνώσεων», οι «τρόποι τους  κοφτοί και απότομοι», τα σώματά τους ακόμα και όταν είναι καθαρά όζουν «ναρκισσικό ιδρώτα ανεπίγνωστης πλαδαρότητας», ο λόγος τους σχολαστικά μαλωμένος με την εμβρίθεια και τα επιχειρήματά τους εν τη ουσία κούφια, το βλέμμα -σχεδόν πάντα- αδηφάγα κενό -σαν της Μεσογειακής φώκιας που ψάχνει να βρει κεφαλόποδα (χταπόδια) για να φάει-.

Και όμως, όσο εξωφρενικό και αν είναι, ο λερός όχλος των «επαϊόντων» -με τα ως άνω χαρακτηριστικά και συμπεριφορές -  βρίσκεται παντού και αποτελεί σημαντικό μέρος του πληθυσμού. Είναι το τμήμα των ανθρώπων που: Καθορίζει εκλογικές διαδικασίες, αποτελεί την "κοινή γνώμη" κατά τους συμπαθείς μαϊντανούς που τάχα την… μετρούν, δουλεύει -συχνότατα- στο Δημόσιο Τομέα αργομισθώντας, λέει τη «γνώμη» του φωναχτά και με θράσος –ακόμα και αν… αγνοεί-, έχει άποψη για όλο το φάσμα των θεμάτων -που ενίοτε, μας απασχολούν-, συχνά πολιτεύεται η φοράει ράσα και στολές και γενικώς βροντοφωνάζει «Σκάστε όσοι γνωρίζετε, ό,τι και αν γνωρίζεται, ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΤΟ ΛΕΕΙ ΚΑΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΪΑ». Αν τους ρωτήσεις «Η Νέα;». Πιθανότατα θα γελάσουν ή θα σε αγνοήσουν επιδεικτικά, που χρόνος για να ψάξουν στο Google!!!

Μετά από τα ανωτέρω, αν μου ζητούσαν να φανταστώ μία σκηνή που να τα αποτυπώνει όλα αυτά «συμπυκνωμένα» - σε ένα πολύ μακρινό μέλλον - . Πιθανό και να φανταζόμουνα: Μια δικαστική αίθουσα όπου ένας αμετανόητος, εμετικός φασίστας με ράσα, αντί να απολογηθεί -όντας κατηγορούμενος- θα σηκωνόταν και θα φώναζε   «Heil Hitler», αντί πάσης άλλης απολογίας! Και ο πρόεδρος με τα μέλη του Δικαστηρίου αφού χαιρετούσαν, υψώνοντας το δεξί χέρι, θα εκστόμιζαν βροντερά «ΑΘΩΟΣ»!!!

Μα τί κάθομαι και φαντάζομαι; Αυτά δε θα γίνουν ούτε σε 1000 χρόνια! Και μετά γλυκαίνουν όλα μέσα μου, σαν να ενστάλαξαν οι θεοί Αμβροσία…